Petit's

Gecekondular gibiyim,

Dökülen duvarlarım, beyaza boyanıp masumlaştırılmış,
Boya kokuyordum efil efil rüzgarın kucağında..

Kapılarım kırılmış, karabetonumun üzerinde soluk bir halı, çocuklar ayakkabılarıyla basmış,
Bahçemde kel kel edilmiş sapı kalmış akşam sefaları, kasımpatılar, yaseminler..

Gökyüzüyle sarmaş dolaş bir çatım vardı, her gece yıldızlarla öpüştüğüm..
Ayın kızıllığı keskince sızdı  çamın iğne yapraklarının arasından mahrem öpüşmelerimizin üzerine her gece..

Komşum olan arka sokaktaki evler bile,
Düşman oldular her gece bana...
Işığı titriyordu her birinin,
Kucağımdaki yıldızlar kadar parlayamayan..

Beyaz duvarlarım vardı..
Yolların nereye gittiğini,
Günlerin nereye aktığını bile bilmiyordum..
Masum uyuyuşlarımın, masum terkedilişlerimin üzerine yağmurlar yağdı sonra..
Beyazlarım aktı gitti..
Soldum..
Yıldızlar bile öpmedi..
Çocuklar..
Eşikten bakıp bakıp gittiler onlar bile ...
Yalnızlık damarlarıma zerk edildi, damarlarım bile yokken..
Kuvars kadar parlaktılar gökyüzünde umarsız sallanırken,
Yıldızlar..
Tek tek kayarken turuncu ufkun pürüzsüzlüğünden,
Umarsızca..
Görmedi bile yalnızlıktan enkaz olan eski sevgilisi ona el sallarken..