Bir kadın... Bir akşamdı... Belki bir şarkının her sesinde Belki bir sahil meyhanesinde Belki de bitmeyen gecelerin sonundasın Şehrin nabzını tutmamıştı nicedir.. Denizin vapuru sağa sola sürükleyişini, ailecek çiğdem...
Eline aldığı incecik kalemle büyük bir başlık attı sayfanın tam ortasına.. Belki de kendi tarihini sorgulayacaktı, kendine mektup, kendini teselli.. Kim bilir? Amaçsızca bir başlık attı...
Gecekondular gibiyim, Dökülen duvarlarım, beyaza boyanıp masumlaştırılmış, Boya kokuyordum efil efil rüzgarın kucağında.. Kapılarım kırılmış, karabetonumun üzerinde soluk bir halı, çocuklar ayakkabılarıyla basmış, Bahçemde kel kel edilmiş sapı...